กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ออดอ้อนในอ้อมแขนท่านจอมมาร
ร่างกลมโตขนาดมหึมาเดินออกมาจากเงามืด มันสูงเกือบ 3 เมตร ขนยาวทั่วตัวจับกันเป็นกระจุกยุ่งเหยิง ดูสกปรกมอมแมม
เท้าของมันดำสนิท ฝ่ามือก็เช่นกัน ดวงตาก็ดำสนิท เขี้ยวยาวโผล่พ้นปากและมีเลือดหยดลงมาไม่หยุด บนหน้าผากมีเขาสัตว์แหลมคมสองเขา ซูจื่อเม่ยไม่สงสัยเลยว่าเขาคู่นั้นสามารถแทงทะลุอกของนางได้
แต่ซูจื่อเม่ยกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด
เจ้าตัวตรงหน้านี่ไม่ใช่แพนด้าตัวโตหรอกหรือ?
ซูจื่อเม่ยไม่กลัวอีกต่อไป ท่าทางยังอยากลูบแพนด้าอยู่หลายส่วนด้วยซ้ำ
“ระบบ เปลี่ยนไผ่มาให้ฉันหน่อย”