กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 สร้างความเจริญในยุคแปดสิบ
“ฉันรังแกเขาเหรอ?” ซูจื่อเม่ยชี้ตัวเอง มองจ้าวชุนเหมยอย่างไม่อยากเชื่อ
“ฉันเห็นกับตา เธอข่มขู่เสี่ยวเฉิน
แถมยังไม่ให้เสี่ยวเฉินกินข้าวบ้านเราอีก แม่ไม่ได้จะว่าเธอนะ แต่ที่ทำแบบนี้มันไม่ถูกจริง ๆ” จ้าวชุนเหมยจับมือเฉินอวี้ไว้แล้วตบเบา ๆ
“ไม่เป็นไรนะเสี่ยวเฉิน นั่งกินข้าวเถอะ มีป้าอยู่ทั้งคน”
“แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ?” เฉินอวี้เหลือบมองซูจื่อเม่ย
เห็นซูจื่อเม่ยยืนนิ่งเป็นเสาอยู่ตรงนั้น จ้าวชุนเหมยก็ยิ่งโมโห “ยืนบื้ออยู่ทำไม ไปยกข้าวมา”
ซูจื่อเม่ยจึงได้แต่ก้มหน้าลงไปยกข้าว