ตอนที่ 446 มนุษย์สัตว์ เยว่เกอ

ตอนที่ 446 มนุษย์สัตว์ เยว่เกอ

เดินต่อไปอีกสองชั่วยาม ในที่สุดป่าก็เริ่มเปิดโล่งขึ้นบ้าง

ต้นไม้ไม่หนาทึบขนาดนั้นแล้ว แสงแดดส่องลงมาได้อีกครั้ง

พืชพรรณอันตรายพวกนั้นก็ลดลงไปมาก กลายมาเป็นต้นไม้ใบหญ้าหน้าตาแปลกประหลาดแต่ค่อนข้างไร้พิษภัยแทน

มู่รุ่ยอันถอนหายใจโล่งอก พลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“ในที่สุดก็หลุดออกมาได้ ทางช่วงเมื่อกี้ยังกับว่ายน้ำอยู่ในบ่อพิษเลย”

เลี่ยเองก็ผ่อนคลายลง วางขวานศึกในมือแล้วขยับแขนที่เริ่มแข็งเกร็ง

แต่ฟิลิปกลับยังไม่คลายความระวัง

เขาสัมผัสได้ว่าในป่าแถบนี้มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตบางอย่างอยู่

กลิ่นอายนั้นแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้ ดูเหมือนอยู่ไกล แต่ก็เหมือนอยู่ใกล้แค่เอื้อม