กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เหยียบทั้งทวีปทงเทียนให้ราบเลยเหรอ?”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงเฟิงก็ทำสีหน้าบอกไม่ถูก ก่อนยื่นมือไปตบไหล่นอร์ดเบาๆ
เจียงเฟิง: “เด็กโง่เอ๊ย มนุษย์อย่างพวกผมมีคำพูดอยู่สองสามประโยคที่ใช้อธิบายความคิดเพ้อฝันแบบพวกนาย ไม่รู้ว่าเผ่าอสูรกินคนมีอะไรคล้ายๆ กันบ้างไหม”
นอร์ด: “อะไรนะ? ขอเพียงเจ้ากล้าฝัน โลกทั้งใบก็เป็นเวทีของเจ้า? โอกาสมีไว้สำหรับอสูรกินคนที่เตรียมพร้อมงั้นหรือ?”
แต่ใครจะคิดว่าพอนอร์ดพูดจบ เจียงเฟิงกลับส่ายหน้า
เจียงเฟิง: “ที่ผมหมายถึงคือ... กล้าคิดกล้าทำ! ข้าวคุกชามใหญ่รออยู่!”
เจียงเฟิง: “อย่างเช่น... ถึงหน้าตาพวกนายจะไม่สวย แต่ฝันสวยเชียวนะ!”