บทที่ 285 การร่วมมือ

บทที่ 285 การร่วมมือ

เดิมทีเจียงเสว่ตั้งใจจะให้เธอนั่งรถโดยสารประจำทางกลับไปเอง แต่พอมาคิดดูอีกที สถานพักฟื้นกับป้ายรถโดยสารประจำทางยังคงมีระยะห่างอยู่พอสมควร ยามนี้จางสุ่ยยังไม่เหมาะที่จะเดินไปไหนมาไหนเป็นเวลานาน นางจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

จางสุ่ยส่งยิ้มให้เจียงเสว่ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่เจ็บแผลแล้ว สามารถเดินกลับเองได้ค่ะ"

เจียงเสว่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น แฝงแววตาดุแบบน่ารักออกมาชั่วขณะ "เธอเป็นหมอหรือฉันเป็นหมอคะ? ฉันบอกแล้วว่าตอนนี้เธอห้ามเดินไปไหนมาไหน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวแผลที่เพิ่งเย็บมาอย่างยากลำบากจะปริแตกออกอีก!"

หยานฮุ่ยเฟินก็ขมวดคิ้วเช่นกัน "เธอไม่ควรเดินเยอะจริงๆ นั่นแหละ เชื่อฟังเสี่ยวเสว่เธอเถอะ"

เจียงเสว่ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยกับจางสุ่ยว่า "พี่จางคะ ทำดีกับตัวเองหน่อยเถอะค่ะ"

"ถ้าหากแม้แต่ตัวคุณเองยังไม่รู้จักทะนุถนอม ไม่รู้จักรักตัวเองแล้วละก็ ยิ่งไม่มีทางมีใครมาทะนุถนอมและรักคุณแน่นอนค่ะ"

จางสุ่ยหลังจากได้ยินคำพูดของเจียงเสว่ก็ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ทันที หยดน้ำตาร่วงหล่นลงมาทีละหยดสองหยดราวกับเม็ดถั่ว