กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 220 ให้ฉันห้าห่อ!
ต้วนฉี่ตงเดินไปยังที่ปลอดผู้คน แล้วหยิบห่อสัมภาระขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้ขึ้นมาถือไว้ในมือ ส่วนฉากกั้นขนาดใหญ่สองอันนั้นเขายังไม่มีแผนที่จะนำออกไปตั้งแผงขาย ท้ายที่สุดแล้วในใจของเขาคิดว่าฉากกั้นขนาดใหญ่สองอันนี้สามารถขายได้ในราคาสูง การจะแบกไปตั้งแผงขายจึงไม่ใช่เรื่องจริงจังเลยสักนิด
ทว่าของชิ้นเล็กๆ อย่างใบชา ผ้าเช็ดหน้า และพัดกลมนั้น สามารถนำออกวางขายตามแผงลอยข้างทางได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ต้วนฉี่ตงถือห่อของชิ้นใหญ่เดินสอบถามทางไปตลอดทาง จนในที่สุดก็หาศูนย์การค้าที่ชายชราชาวผิวขาวพูดถึงจนเจอ ต้วนฉี่ตงมองตึกรามบ้านช่องสูงตระหง่านตรงหน้า และมีความรู้สึกเหมือนได้ย้อนมาถึงยุคสมัยใหม่ค่อนข้างมาก
ศูนย์การค้าแห่งนี้ดูค่อนข้างดีทีเดียว แม้แต่แบรนด์สินค้าบางยี่ห้อต้วนฉี่ตงก็ยังรู้จัก แบรนด์เหล่านี้ในยุคสมัยใหม่นั้นไม่ใช่ใครก็สามารถเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยได้ง่ายๆ ทว่าเมื่อมองดูขนาดในตอนนี้แล้ว ต้วนฉี่ตงคาดว่าคนธรรมดาน่าจะยังพอแตะต้องถึงได้บ้าง