บทที่ 180 พวกคุณรู้กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

บทที่ 180 พวกคุณรู้กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?

เดิมทียูเหล่าซานและคนอื่นๆ ก็นั่งตัวสั่นงันงกกันอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคถัดมาของต้วนฉี่ตง ทั้งสามคนก็สะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นมาทันที

เวลานี้บนใบหน้าของยูเหล่าซาน เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นมาแล้ว "หัวหน้าครับ ดูท่านพูดเข้าสิครับ พวกเราไหนเลยจะกล้ามาเอาเงินกับท่านล่ะครับ..."

"เป็นเพราะลูกหลานบ้านเราทำตัวไม่เข้าท่า วันนี้พวกเราตั้งใจมาขอขมาลาโทษต่างหากล่ะครับ"

"ใช่ๆๆ พวกเรามาขอขมาลาโทษครับ" หวางชุ่ยฮวาเองก็ฉีกยิ้มเอาอกเอาใจต้วนฉี่ตงไม่หยุดเช่นกัน

"อ๋อ..." ต้วนฉี่ตงแสร้งทำเป็นก้มหน้าลงอย่างไม่ใส่ใจ พลิกเปิดหนังสือในมือดู "พฤติกรรมที่ลูกๆ ของพวกคุณทำที่โรงเรียน พวกคุณรู้กันบ้างหรือเปล่า?"

ยูเหล่าซานและคนอื่นๆ รีบส่ายหัวพัลวัน "ไม่รู้ครับ พวกเราไม่รู้จริงๆ!"

"ใช่ค่ะหัวหน้า ถ้าพวกเราเรารู้ล่ะก็ คงตีขาพวกมันหักไปนานแล้ว จะไปกล้าหาเรื่องรังแกเด็กบ้านท่านได้ยังไงกัน..." หวางชุ่ยฮวารู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองแทบจะยิ้มจนแข็งค้างไปหมดแล้ว