บทที่ 145 เธอเหมือนจะสู้ไม่ได้จริงๆ

บทที่ 145 เธอเหมือนจะสู้ไม่ได้จริงๆ

ช่วงพลบค่ำ คนในบ้านต่างก็กำลังเก็บข้าวของเพื่อเตรียมย้ายบ้าน ความเคลื่อนไหวค่อนข้างเอิกเกริกทีเดียว

ลูกน้อยสองคนว่านอนสอนง่ายเสียจริง นอนหลับกันเสียสนิทเชียว

"เธอไม่ไปช่วยเขาหน่อยหรือ?"

เจียงเสว่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา นั่งลงที่ข้างเตียง เปิดออกแล้วเหลือบมองต้วนฉี่ตงพลถามขึ้น

"เมียอารมณ์ไม่ดี ฉันจะมีอารมณ์ไปช่วยได้ยังไงล่ะ?"

ต้วนฉี่ตงก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็เดินไปนั่งลงข้างเจียงเสว่ ยื่นมือไปกุมไหล่ของเธอไว้แล้วมองด้วยสายตาออดอ้อน "ยังโกรธอยู่อีกเหรอ?"

"ฉันเปล่าเสียหน่อย"

เจียงเสว่ชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงเบา