บทที่ 30 ฉันหลี่ต้าเกินคนนี้เป็นคนจริงใจ!

บทที่ 30 ฉันหลี่ต้าเกินคนนี้เป็นคนจริงใจ!

ไม่รอให้เขาพูดจบ คนขายตั๋วก็มองเขาเหมือนมองคนบ้า "ของในห้างสรรพสินค้าแพงจะตาย! น้ำตาลทรายแดงในสหกรณ์ตำบลราคาครึ่งชั่งละห้าสิบห้าเฟิน นายไปซื้อที่ห้างสรรพสินค้าต้องเสียเงินกี่หยวนกัน?"

"หกเซียว..."

"นั่นก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ" หลี่ต้าเกินยักไหล่ "ฉันว่านายมีเงินแต่ไม่มีที่ใช้ เงินห้าเฟินก็พอซื้อซาลาเปาได้ลูกหนึ่งแล้ว"

"แถมห้างสรรพสินค้ายังอยู่ในตัวอำเภอ จากตำบลไปในเมืองต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง ต่อให้ไปถึงก็ใช่ว่าจะแย่งซื้อได้ทัน"

ต้วนฉี่ตงทำเป็นไม่ใส่ใจ ยังไงเขาก็มีเงิน ส่วนจะแย่งซื้อได้หรือไม่ได้ ไม่ใช่ว่ายังมีพี่สาวใหญ่ที่ขายแป้งนมผงอยู่อีกหรอ?