บทที่ 3 กลับบ้าน

บทที่ 3 กลับบ้าน

เขารีบวิ่งโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งวิ่งไม่ไหวแล้วถึงค่อยผ่อนฝีเท้าลงเดินสลับวิ่งอยู่ครู่หนึ่ง วิ่งตะบึงมานานกว่าสองชั่วโมงเช่นนี้ ในที่สุดเขาก็เห็นบ้านที่ก่อขึ้นจากดินเหลืองอยู่แต่ไกลลิบตา

และตรงข้ามกับตัวบ้านก็คือทะเลสาบ เจียงเสว่กำลังถือเข็มกับด้ายนั่งเย็บเสื้อผ้าให้ต้วนฉี่ตงอยู่พอดี

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันลาบาแล้ว ทุกบ้านต่างกำลังเตรียมของสำหรับเฉลิมฉลองเทศกาล บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าทั้งหมดนี้กลับไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย

ตั้งแต่วินาทีแรกที่แต่งเข้าบ้านมา เธอก็รู้ดีว่าต้วนฉี่ตงไม่ได้ชอบเธอ