บทที่ 2 มิติ

บทที่ 2 มิติ

ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แขนข้างนั้นกลับแข็งค้างอยู่กลางอากาศ

ภาพที่เห็นคือต้วนฉี่ตงสีหน้ามืดครึ้ม มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยคล้ายมีคล้ายไม่มี

"ผมไม่ใช่คนตระกูลหลินแล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหรือด่าทอตามใจชอบอีก!"

ชาติก่อนตอนที่อยู่ตระกูลหลินก็เป็นเช่นนี้ หลินชิงหร่าน มักจะมองเขาด้วยสายตาเย็นชาอยู่เสมอหากว่าไม่สบอารมณ์

ตอนนั้นเขายังโง่งงคิดว่าพี่สาวคนโตมีนิสัยเช่นนี้เอง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายแค่วิปรัตน์ไร้ความเมตตาปรานีจะหยิบยื่นความห่วงใยให้ตนแม้แต่น้อย

มุมปากของต้วนฉี่ตงยิ่งทวีความเย้ยหยันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

หลินชิงหร่านเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ หูของนางฝากฝังความผิดพลาดอะไรไปหรือเปล่าเมื่อครู่นี้?

ไอ้ขยะนี่กล้าต่อต้านนางงั้นหรือ?

"หึหึ! ต้วนฉี่ตง แกทำเป็นใจแข็งแบบนี้ไปให้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน!"