กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 152
"ตูม!"
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านลงมา แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น
สายน้ำในลุ่มน้ำชิงเหอย้อนกลับ ขุนเขาไร้ซึ่งความเขียวขจี
ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน ราวกับว่าเงาร่างนี้คือผู้ครองที่แห่งนี้อย่างแท้จริง
หากมีผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ ย่อมต้องตกตะลึงและกราบไหว้ด้วยความยำเกรงอย่างแน่นอน
เบื้องหน้านี้ แท้จริงแล้วคือยอดฝีมือขั้นขุนเขาสมุทรผู้มีตัวตนอยู่จริง
"แปลก ช่างแปลกประหลาดเสียจริง"
"สำนักต่าง ๆ ในลุ่มน้ำชิงเหอแห่งนี้ เหตุใดจึงคล้ายกับระเหยหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้เล่า?"
"ต่อให้เจ้าเด็กป๋อชิงเฉวียนนั่นจะไม่เอาไหน แต่ผู้ที่ถูกปล้นชิงไปนั้นมีผู้บำเพ็ญเพียรมากกว่าร้อยคน ไม่มีทางผิดพลาดไปได้อย่างแน่นอน"