บทที่ 62

บทที่ 62

โกรธเคือง!

เมื่อได้ยินวาจานี้ เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรในลุ่มน้ำชิงเหอที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็มองไปยังกลุ่มคนที่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

"ขั้นมัจฉาทะยาน!"

ทว่า เมื่อเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเห็นชายหนุ่มผู้นำกลุ่มเหยียบย่างอยู่บนความว่างเปล่า รูม่านตาก็หดวูบลงทันที

คนผู้นี้มีท่าทีเย่อหยิ่ง จองหอง สองมือไขว้หลัง สายตาดำดิ่งมองไปยังความว่างเปล่า ราวกับไม่ได้ปรายตามองผู้บำเพ็ญเพียรในลุ่มน้ำชิงเหอแม้แต่น้อย ดุจดั่งทุกคนเป็นเพียงมดปลวกไร้ค่า

กลิ่นอายอันทรงพลังสายหนึ่งกดทับกดขี่ไปทั่วทั้งผืนฟ้าดิน จนทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรในลุ่มน้ำชิงเหอจำนวนมากรอบกายถึงกับหายใจไม่ออก

กระนั้น ผู้ที่เอ่ยวาจาเมื่อครู่กลับมิใช่คนผู้นี้

หากแต่เป็นชายสามคนและหญิงหนึ่งคนที่รายล้อมอยู่ข้างกายชายหนุ่มผู้นั้น ราวกับหมู่ดาวรายล้อมดวงจันทร์