บทที่ 37

บทที่ 37

ยามเมื่อตะวันลอยขึ้นสูงสามลำพืด

หลี่ลั่วเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องนอนของตนอย่างอ้อยอิ่งสบายใจ

"ฮ่าห์"

เสียงตะโกนใสราวดอกไม้สะบัดดังแว่วมา ที่ใต้ต้นฮวยฮัวใหญ่ริมลานหน้าวิหารหลักสำนักฮ่าวหราน จีเยว่เอ๋อร์กำลังฝึกกระบี่อยู่

ท่าทางอ่อนช้อยแต่งดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคม

หากมองด้วยวิชามองชะตาของหลี่ลั่ว แม้ว่าศิษย์ตัวน้อยกำลังฝึกกระบี่ ทว่ารอบกายบอบบางกลับมีไอวิญญาณเซียนลอยอบอวล

คอยชะล้างหล่อเลี้ยงสรีระของจีเยว่เอ๋อร์อยู่ไม่ขาด

"สมกับเป็นกายาวิถีวิญญาณเซียน ต่อให้ไม่ต้องบำเพ็ญเพียร ความเร็วในการดูดซับไอวิญญาณเช่นนี้ ก็เพียงพอจะเทียบเคียงเหล่าอัจฉริยะปีศาจได้แล้ว"

"ทว่าเจ้าเด็กนี่กลับขยันขันแข็งถึงเพียงนี้"