บทที่ 2

บทที่ 2

ในเมืองเล็กชิงหาง ย่อมมีผู้คนไม่น้อยที่รู้จักสองศิษย์อาจารย์แห่งสำนักฮ่าวหราน

สำหรับสำนักฮ่าวหรานที่ว่านั้น ผู้คนย่อมแค่นเสียงเย้ยหยันเช่นกัน

วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเร่ร่อนดูลายมือและทำนายทายทักประทังชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ดูเหมือนว่าตาเฒ่าจอมลวงโลกนั่นจะหนีตามผู้บำเพ็ญหญิงหน้าตาดีผู้หนึ่งไปเสียแล้ว

เจ้าศิษย์ตัวน้อยผู้นี้คิดจะสืบทอดวิชาของตาเฒ่าจอมลวงโลกผู้นั้นงั้นหรือ

ชิชิ ช่างน่าเสียดายรูปโฉมอันงดงามนี้เสียจริง

อย่างไรเสีย เสน่ห์ของหลี่ลั่วก็อยู่ในระดับกลาง ยังคงมีบรรดาหญิงวัยกลางคนชื่นชอบอยู่ไม่น้อย ยามนี้เมื่อเห็นหนุ่มน้อยหน้าตาดีกำลังเที่ยวหลอกลวงผู้คน จึงอดส่ายหน้าด้วยความเสียดายไม่ได้

"ข้าเป็นคนลวงโลกอย่างนั้นหรือ"

"หึหึ เศรษฐีเฉียน พูดตามตรง เจ้าก็แค่คนชั้นต่ำผู้หนึ่ง ที่อยากได้ตัวนางก็เท่านั้น"

หลี่ลั่วแสดงท่าทีราวกับเซียนผู้สูงส่ง พร้อมเอ่ยวาจาตำหนิตักเตือน