047 - บทที่ 47 ปล่อยคนน่ะได้ แต่เงินต้องถึง

บทที่ 47 ปล่อยคนน่ะได้ แต่เงินต้องถึง

-----------------------------------------

“อ๊ากกก!!!”

ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่าน สืออีเฟิง แผดเสียงร้องออกมา

เมื่อ หลินอวี้ เห็นดังนั้นจึงออกแรงมากขึ้น หางงูตวัดรัดรอบลำคอของ สืออีเฟิง แน่นขึ้นอีก ก่อนจะยกตัวอีกฝ่ายขึ้นไปกลางอากาศอย่างง่ายดาย

เหตุการณ์นี้ดูเหมือนจะกินเวลานาน แต่แท้จริงแล้วเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา คนภายนอกเห็นเพียง หลินอวี้ ถูกจู่โจมจนต้องรีบเปลี่ยนร่างเพื่อป้องกันตัว แล้วสวนกลับอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของ สืออีเฟิง

ไม่นานนัก พวกเขาก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น

“เชี่ยเอ๊ย ไอ้หมอนี่มันเจ้าเล่ห์ชะมัด แพ้แล้วแท้ๆ แถมการประลองก็จบไปแล้ว ยังจะลอบกัดอีก!”

“นี่แหละที่เขาเรียกว่าพาลเพราะความอับอาย จิตใจคับแคบสิ้นดี”