กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 207 สูญเสียความทรงจำ
หานซูอี๋ตื่นบ้างฝันบ้าง สภาพร่างกายไม่สู้ดีนัก ทว่าช่วงเวลาที่ได้สตินั้นค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
เมิ่งถิงเจินเค้นสมองคิดหาหัวข้อสนทนา หวังจะให้ท่านแม่นึกอะไรออกบ้างสักเรื่องสองเรื่อง ทว่ากลับได้ผลเพียงน้อยนิด
ฮุ่ยเฟยทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเสนอแนะว่า “หรือไม่ก็เรียกตัวท่านหานมาดีหรือไม่ บางคนลืมเลือนเรื่องราวในวัยผู้ใหญ่ แต่ยังจำเรื่องราวในวัยเยาว์ได้”
คนเราค่อย ๆ เติบโตขึ้น เรื่องราวในวัยเด็กกลับยิ่งแจ่มชัด
เมิ่งถิงเจินขบคิดดูแล้ว จึงตั้งใจไปทูลเสนอเสด็จพ่อ ซึ่งก็ทรงเห็นชอบให้เรียกตัวหานซื่อเหยี่ยนมา
หานซื่อเหยี่ยนพยายามรื้อฟื้นเรื่องสนุกสนานในวัยเยาว์มาเล่าให้น้องสาวฟัง จนกระทั่งน้องสาวเอ่ยขึ้นมาอย่างลังเลคำหนึ่งว่า “พี่... พี่ใหญ่หรือ”
“ข้าเอง ข้าเอง!” หานซื่อเหยี่ยนหลั่งน้ำตาออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหว “ในที่สุดเจ้าก็นึกออกแล้ว!”