กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 218: ยิงทำลายดาวเคราะห์น้อย! การโจมตีด้วยอาวุธควอนตัม!
อาวุธควอนตัมคืออาวุธสังหารที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่มนุษยชาติมีอยู่ในปัจจุบัน
ลู่อวิ๋นเงยหน้ามองสิ่งก่อสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้นอันยิ่งใหญ่ มองพีระมิดขนาดมหึมาที่เกินจริงเช่นนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสั่นสะท้าน
เมื่อปลายยอดพีระมิดปลดปล่อยแสงสีน้ำเงินดุจดวงดาวออกมาอีกครั้ง มองดูประกายสายฟ้าที่กำลังบดขยี้อากาศโดยรอบ และแยกสลายก้อนหินกับผืนทราย ลู่อวิ๋นก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
นี่คือเหตุผลที่มนุษย์สามารถพัฒนาจากยุคที่กินเนื้อดิบและดื่มเลือด มาจนถึงจุดนี้ได้บนดาวเคราะห์ดวงนี้
หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน... เกรงว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็คงไม่เชื่อว่ามนุษย์จะสามารถสร้างสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ขึ้นมาได้กระมัง?
แต่ตอนนี้ มันกลับปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ราวกับจู่ๆ เขาก็ย้อนกลับไปยังค่ำคืนวันนั้น กลับไปยังค่ำคืนที่พีระมิดคูฟูถูกเปิดใช้งาน
ตูม!!
อากาศเกิดการโค้งงอจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พีระมิดโลหะแห่งนี้เป็นแกนกลาง ดูดซับพลังงานจากใจกลางสนามแรงโน้มถ่วงของโลก ก่อนจะระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกอันมหาศาล!