บทที่ 208: ยุคสมัยสอดประสาน ร้อยปีผันผ่าน

บทที่ 208: ยุคสมัยสอดประสาน ร้อยปีผันผ่าน

หนทางแห่งการพิชิตโลกนั้น ถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะต้องยาวไกลอย่างยิ่ง

ในเวลานี้ยังไม่มีทางรถไฟ เหล่าทหารต้าหมิงที่ต้องการเดินทางไปยังสุลต่านเต๋อลี่จึงทำได้เพียงอ้อมเส้นทาง

เทือกเขาหิมาลัยอันเป็นปราการสวรรค์ทอดขวางอยู่ระหว่างต้าหมิงกับสุลต่านเต๋อลี่ ทำให้พวกเขาจำต้องใช้เสบียงและเวลาเป็นจำนวนมากเพื่อเร่งรุดไปยังสนามรบ

ส่วนครั้งนี้ลู่อวิ๋นก็ไม่มีทางทำให้กองทัพนับแสนเดินทางผ่านประตูมิติเวลาได้อีก นั่นจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อเนื่องที่เกินจริงจนเกินไป อีกทั้งนี่ก็เป็นเพียงสุลต่านเต๋อลี่เท่านั้น...

แล้วสถานที่ที่อยู่ไกลออกไปในอนาคตจะทำอย่างไร?

คงไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่ส่งทัพออกศึก เขาจะต้องไปเปิดทางสะดวกให้พวกเขาด้วยตัวเองหรอกกระมัง

แบบอย่างเช่นนี้เปิดไม่ได้ ดังนั้นเรื่องการรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งเดียวจึงยังเร่งร้อนไม่ได้

ทว่าเมื่อกองทัพเดินทางมาถึงเอเชียใต้แล้ว...

สุลต่านเต๋อลี่ซึ่งเดิมก็เต็มไปด้วยสงครามและบอบช้ำไปทั่วทั้งแผ่นดิน เมื่อเผชิญการปราบปรามจากกองทัพชั้นยอดและแม่ทัพผู้เกรียงไกร ก็พังทลายลงในพริบตา