กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 170: วัสดุศาสตร์? นี่มันศาสตร์การบำเพ็ญเพียรต่างหาก!
ชั่วขณะที่อิ๋งเจิ้งจำลองดวงอาทิตย์ขึ้นบนฝ่ามือ
แสงสว่างเจิดจ้าที่ส่องออกมาจากภายในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันพลันหดหายไปในพริบตา
เสียงสัญญาณเตือนที่ดังสนั่นราวกับฟ้าคำรามหยุดลงกะทันหัน แสงสีแดงที่กะพริบถี่ๆ หยุดนิ่ง ห้องทดลองกลับมาถูกย้อมด้วยแสงสีแดงอีกครั้ง
เหล่านักทดลองมองทุกสิ่งเบื้องหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด ราวกับยังไม่อาจตั้งสติได้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้น
ส่วนพานลี่ซานเบิกตากว้างจ้องเข้าไปภายในเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชัน เขาอ้าปากค้าง มองลูกบอลแสงบนฝ่ามือของจิ๋นซีฮ่องเต้อย่างเหม่อลอย ยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คล้ายสูญเสียการตอบสนองต่อทุกสิ่งรอบกายไปแล้ว
สัญญาณเตือนระดับสูงสุด ซึ่งทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนในฐานนิวเคลียร์ฟิวชันยาวแปดหมื่นกิโลเมตรหวาดผวา ได้หยุดลงแล้ว...
ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากมายเพียงใดที่พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ภายในบล็อกหมายเลขหนึ่ง ผู้คนจำนวนมากยิ่งกว่านั้นพุ่งออกมาจากห้องทดลองของตนเอง ทะลักออกมาจากโรงอาหาร แล้ววิ่งตรงไปยังทิศทางของเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันอย่างบ้าคลั่ง
มีคนหลายร้อยคนกำลังเร่งฝีเท้าไปยังห้องทดลองของเครื่องปฏิกรณ์