กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 130: สิ่งที่ขงจื่อเห็นเมื่อหันกลับไป
ยามขงจื่อจากไปด้วยฝีเท้าอันซวนเซ ผู้คนมากมายต่างอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งไปกับภาพนั้น
แม้แผ่นไม้ไผ่ที่ดูราวกับขุนเขาจะสลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าความสั่นสะเทือนที่ภาพนั้นนำมาสู่ผู้คนก็ยังคงทำให้พวกเขาตกอยู่ในภวังค์ ไม่อาจถอนตัวออกมาได้เนิ่นนาน
ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่อยู่ในสถานที่จริง หรือผู้ที่รับชมภาพตรงหน้าผ่านสื่อต่างๆ ต่างก็ลิ้มรสทุกสิ่งที่เพิ่งได้เห็นอย่างเงียบงันและละเอียดถี่ถ้วน
เมื่อนึกถึงเงาร่างสุดท้ายที่ทั้งเดียวดายและแน่วแน่นั้น ในใจของผู้คนก็พลันผุดความรู้สึกโรแมนติกอันแตกต่างขึ้นมา
ไม่ว่าจะเป็นพานลี่ซานที่อยู่ในเยียนจิง หรือซ่งซือเฉิงที่อยู่บนูเขาหลีซาน เวลานี้ต่างยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าเครื่องฉายภาพ ดวงตาสั่นไหว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
สำหรับนักวิชาการระดับแนวหน้าของแต่ละสาขาเหล่านี้...
พวกเขาย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในฝีเท้าอันซวนเซและเงาร่างอันเปล่าเปลี่ยวของขงจื่อได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าใคร
แม้ร่างกายจะชรา แม้รอบกายจะไร้ผู้ติดตาม ทว่าหนทางแห่งการแสวงหาความจริงก็ยังต้องก้าวเดินต่อไปอย่างแน่วแน่
ไม่ว่าปลายทางจะมีสิ่งใดรอคอยอยู่ ไม่ว่าในอดีตจะเคยสร้างความสำเร็จยิ่งใหญ่เพียงใด...