บทที่ 129: มอบแดนอุดมคติแห่งวิญญูชน!

บทที่ 129: มอบแดนอุดมคติแห่งวิญญูชน!

ไม่กี่สิบวินาทีก่อนหน้านี้

ขณะที่เสียงนับถอยหลังอันเป็นระเบียบและยิ่งใหญ่ดังเข้ามาในโสตประสาทของลู่อวิ๋น...

ลู่อวิ๋นกลับก้าวเข้าสู่ประตูมิติเวลา

เพียงก้าวเดียว เขาก็ข้ามมายังเบื้องบนของศาลขงจื๊อ ณ ความสูงห้าพันห้าร้อยเมตร

ความสูงห้าพันห้าร้อยเมตรนั้นนับว่าสูงอย่างยิ่ง

ลู่อวิ๋นมองเห็นเพียงเมืองชวีฟู่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ และศาลขงจื๊อกับบริเวณโดยรอบซึ่งถูกสาดส่องด้วยไฟสปอตไลต์ขนาดใหญ่

ทว่าในขณะกำลังร่วงหล่นอย่างอิสระเช่นนี้ ลู่อวิ๋นก็ไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องอื่นมากนัก

สายลมกลางคืนพัดกระหน่ำผ่านใบหูและแก้มจนเขาแทบลืมตาไม่ขึ้น ความเย็นจัดทำให้ใบหน้าปวดแสบปวดร้อน

แต่โดยรวมแล้ว ด้วยสภาพร่างกายของลู่อวิ๋นในเวลานี้ เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหา