ตอนที่ 29 คาดคั้น

หลังรับประทานอาหารเย็นเสร็จ โจวหงก็นั่งลงข้างเตียงตามปกติ ก่อนปล่อยดวงจิตวิญญาณออกจากกาย บัดนี้เขาสามารถท่องจิตราตรีได้แล้ว โจวหงจึงอาศัยเคล็ดวิชาใน «คัมภีร์เหตุปัจจัย» บำเพ็ญเวทมรรคแขนงหนึ่ง นั่นคือ กายาวิทยาราชตถาคต

แสงจันทรากระจ่างสาดส่องทั่วลานเรือน ดวงจิตวิญญาณของโจวหงลอยค้างอยู่กลางอากาศโดยไม่ขยับเขยื้อน

“ตถตาวิทยาราช อดกลั้นมั่นคงไม่หวั่นไหว ดุจผืนแผ่นดิน พระพุทธะไร้ประมาณ พระชนมายุไร้ประมาณ...” โจวหงใคร่ครวญบทคัมภีร์ พลางโคจรวิธีบำเพ็ญในคัมภีร์ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าดวงจิตวิญญาณของตนประหนึ่งขวดเปล่า แสงจันทราร่วงหล่นลงมาดุจสายฝนอันไร้สิ้นสุดและน้ำทิพย์อันหอมหวาน เติมเต็มและหลอมกลั่นขวดใบนั้น ทำให้ดวงจิตวิญญาณแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่งขึ้น

วิทยาราชคือ “ร่างจำแลงพิโรธ” ของพระศากยมุนี แม้พระพุทธะเองก็มีโทสะ เมื่อพระศากยมุนีพิโรธ ก็จะแปรเปลี่ยนเป็นวิทยาราช ทรงอานุภาพเกรียงไกรอย่างยิ่ง เย้ยหยันทุกสิ่ง และสยบทุกสิ่ง