เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
โจวหงรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างชาวาบ ศีรษะมึนงง ราวกับตกลงสู่ห้วงลึกไร้ก้นบึ้ง ก่อนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมา ท้องฟ้าก็ขาวสลัว เป็นยามอรุณพอดี เขากำลังนอนอยู่ริมชายหาดแห่งหนึ่ง เสื้อผ้าเปียกโชกไปทั่วร่าง ครั้นรู้สึกถึงความหนาวเย็นทั่วกาย จึงได้สติขึ้นมาโดยพลัน
“ยังไม่ตายจริง ๆ หรือ?” เขาพึมพำในใจ พลางค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ที่นี่เป็นพื้นที่รกร้างห่างไกลผู้คน บนภูเขามีต้นไม้ขึ้นปะปนกันอย่างไร้ระเบียบ สายน้ำใกล้เคียงไหลเชี่ยวกราก ชายหาดเต็มไปด้วยโคลนเลน และทั่วร่างของเขาก็เปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ในใจพลันบังเกิดความยินดีอย่างบ้าคลั่งจากการรอดชีวิตหลังผ่านพ้นหายนะ จนอดถอนหายใจยาวออกมาไม่ได้ เมื่อหันศีรษะกลับไป เขาก็เหลือบเห็นคนผู้หนึ่งนอนตะแคงอยู่ไม่ไกล บริเวณหน้าอกมีด้ามกระบี่ปักอยู่