กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
พอจางอวี้จือไปแล้ว เซี่ยอี้ฉวยจังหวะที่มีคนเยอะ รีบพูดว่า “แม่ ห่อผ้าใหญ่ของผมอยู่ไหน?”
เหลียงเหวินอวี้พูดว่า “ฉันให้คนเก็บไว้ให้แล้ว”
เซี่ยอี้รู้ว่าตอนนี้ข้างกายเหลียงเหวินอวี้มีแค่เสี่ยวจางคนเดียว เรื่องต่าง ๆ ล้วนมอบให้เขาจัดการ จึงพูดกับเขา “เสี่ยวจาง ช่วยหยิบมาให้ผมหน่อย”
เสี่ยวจางขานรับ ออกไปอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็แบกห่อผ้าใหญ่เข้ามา
ฉางฮุ่ยอิงเห็นของสิ่งนี้ก็หัวเราะขึ้นมาทันที
“เสี่ยวอี้ นี่อะไรกัน?”
เซี่ยอี้ทำหน้าลึกลับ “ย่า นี่เป็นของขวัญที่ผมซื้อให้ย่ากับแม่ ผมตั้งใจแบกมาจากไกล มีแค่ที่หมู่บ้านเฮยสุ่ยในทุ่งเหนือของพวกเราเท่านั้น”
“ที่อื่นอยากซื้อก็ซื้อไม่ได้”
ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ คนในห้องโถงก็ถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจริง ๆ