ตอนที่ 241 เธอก็เป็นคนดีเหมือนกัน

ถนนชนบทในคืนนี้มืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ห้านิ้ว

รอบด้านเงียบจนน่ากลัว แม้แต่เสียงหมาเห่ายังไม่มี

มีเพียงเสียงลมที่ดังสนั่น ลมหนาวพัดกระหน่ำเข้าที่ใบหน้าตลอดเวลา ราวกับมีดโกนกรีด

โชคดีที่หมวกสักหลาดใบนี้ปกป้องศีรษะ หู และท้ายทอยได้เป็นอย่างดี ทำให้ฟางฟางเดินได้ไม่ลำบากนัก

สวีเกาหมิงถือไฟฉายเดินนำหน้าอยู่

ไฟฉายคงใกล้จะแบตหมด สวีเกาหมิงเสียดายเลยไม่กล้าเปิดค้างไว้ เดินไปสักพักจึงเปิดนิดหน่อย พร้อมบอกให้ฟางฟางเดินตามเขาให้ติด

อันที่จริงฟางฟางก็อดสงสัยขึ้นมานิดหน่อย เขามองเห็นได้จริงหรือ

แต่ฟางฟางไม่ใช่คนที่จะชวนใครคุยก่อน มีข้อสงสัยก็เพียงคิดผ่าน ๆ ในใจเท่านั้น

เดินต่อไปอีกราวสิบกว่านาที จึงแน่ใจได้ว่าสายตาของเขาดีจริง ๆ