ตอนที่ 161 พาไปหาหมอ

ปากของสวี่เพ่ยหลิงถูกยัดด้วยหญ้าโกฐจุฬาลัมพา ในที่สุดเธอก็ด่าอะไรออกมาไม่ได้อีก

เธอดิ้นขลุกขลักอยู่นาน ไม่รู้ว่าพึมพำด่าอะไรอยู่ในปาก สุดท้ายก็เหนื่อยเสียเอง ประกอบกับรถเทียมล่อโคลงเคลงอยู่เล็กน้อย ไม่นานเธอก็หลับไป

คราวนี้ในที่สุดหูก็ได้สงบเสียที

แต่จางเจี้ยนยังไม่ลืมเรื่องที่เพิ่งถูกเซี่ยอี้ด่า ตอนนี้จึงไม่กล้าผ่อนคลาย ยังคงเดินตามหลังรถเทียมล่ออยู่ตลอด

พวกเขาเดินทางเช่นนี้เกือบ 3 ชั่วโมงจึงหยุดพัก

ข่าวดีก็คือช่วงสายหิมะหยุดตกแล้ว พื้นถนนค่อนข้างลื่นเล็กน้อย แต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

เฉียวชิงชิงมีเรี่ยวแรงดี แต่การสวมรองเท้าผ้าฝ้ายหนา ๆ เดินนั้นไม่คล่องตัวเท่าครั้งก่อนที่สวมรองเท้ายาง เธอรู้สึกว่าบริเวณน่องเริ่มเมื่อยล้าเล็กน้อย

“พี่เซี่ย อีกนานไหม ผมหิวแล้ว” หวังเสี่ยวเฉิงถาม

การเดินทางครั้งนี้พวกเขาจะมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองอำเภอโดยตรง

พวกเขาต้องจัดการเรื่องผู้หญิงเสียสติก่อน จากนั้นจึงจะไปที่อื่นต่อ