ตอนที่ 152 คิดว่าเธอเป็นคนญี่ปุ่น

จู่ ๆ มีคนมายืนใกล้ขนาดนั้นข้างหลังเขา แถมยังไม่มีเสียงเลยสักนิด จางเจี้ยนก็นับว่าเป็นคนระวังตัวแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย

แบบนี้จะไม่น่ากลัวได้ยังไง?

ไม่ใช่แค่จางเจี้ยนที่ตกใจแรง เฉียวชิงชิงก็ขนหัวลุกไม่น้อยเหมือนกัน

เธอยืนอยู่ข้าง ๆ จางเจี้ยนก็ไม่ได้ยินเสียง พอจางเจี้ยนหันตัวไปถึงเห็นว่ามีคนอยู่ข้างหลัง

เซี่ยอี้มองจางเจี้ยน “ใช่แล้ว ผมยังไม่ตาย”

หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พวกคุณไม่ใช่คนที่รับผิดชอบดูแลคนบ้าที่ก่อเรื่องเหรอ ทำไมมาหม่ำติ่มซำกันตรงนี้?”

หวังจื้อหมินตอบสนองเร็วกว่าจางเจี้ยน รีบเอาแพนเค้กหลายชิ้นนั้นห่อด้วยกระดาษน้ำมันข้าง ๆ แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อ

“ขอโทษ ปัญญาชนเซี่ย ครั้งหน้าผมไม่กล้าแล้ว”