ตอนที่ 150 ให้ฉันกินบ้างสิ

ต่อไปนี้ คือประสบการณ์ครั้งหนึ่งที่สวี่เพ่ยหลิงจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

ตอนที่ฟางฟางช่วยดึงกางเกงให้เธอ เธอก็ไม่รู้แล้วว่าโลกนี้มันเป็นอะไรไป

ทำไมในโลกถึงมีที่ประหลาดพิลึกแบบนี้

ทั้งตัวแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ!

พอจางเจี้ยนแก้เชือกให้เธอ แล้วกลับมาที่สถานีอนามัย สวี่เพ่ยหลิงก็ยังเงียบไม่พูดสักคำ ทั้งตัวเหมือนใจลอยไปที่อื่น

ฟางฟางพูดกับจางเจี้ยน “ช่วงนี้ฉันอยู่ที่สถานีอนามัยตลอด ถ้าเธอจะเข้าห้องน้ำ ก็มาเรียกฉัน ฉันจะคอยดูเธอเข้าห้องน้ำ”

จางเจี้ยนเกาหัว “ได้”

ถึงจะไม่รู้ว่ากระบวนการจริง ๆ เป็นยังไง

แต่ยืนอยู่ข้างนอกฟังเสียงร้องโหยหวนเหมือนผีเหมือนหมาป่าข้างใน ก็พอจะจินตนาการออกบ้าง

ตอนนี้สวี่เพ่ยหลิงเริ่มสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว