กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉียวชิงชิงมองเซี่ยอี้ที่ทำหน้าจริงจัง รู้สึกเหมือนบนหัวมีเครื่องหมายคำถามเรียงเป็นพรวน
“ฉันไปชอบจางเจี้ยนตั้งแต่เมื่อไหร่?” เฉียวชิงชิงถลึงตาใส่เขา “เขายังเป็นเด็กอยู่เลย”
เซี่ยอี้พูดอย่างหงุดหงิด “เขาเป็นเด็ก เธอก็เป็นเด็ก พวกเธอจะแต่งงานกันอีก 10 ปีให้หลังก็ยังไม่สาย มีแต่ผมที่ถึงตอนนั้นจะอายุ 34 ปีแล้ว”
เฉียวชิงชิงชั่วขณะหนึ่งพูดไม่ออก “ไม่ใช่ว่ามีเรื่องจะมาบอกฉันเหรอ นายช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม?”
เซี่ยอี้เห็นได้ชัดยังไม่จบ “ทางบ้านเธอต่อเติมบ้านฉันก็ไม่รู้ เธอเลี้ยงแขกฉันก็ไม่รู้ จะเรียกฉันไปด้วยก็แค่ติด ๆ ไป ฉันยังไปมือเปล่า ผลกลายเป็นคนอื่นเตรียมของมากันทั้งนั้น”