กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ได้ยินเซี่ยอี้บอกว่าไม่ไป หวังเสี่ยวเฉิงกับพวกก็คิดว่าเขาเพิ่งกลับมา มีธุระต้องทำ จึงไม่ได้คะยั้นคะยออะไรมาก แค่รับตะกร้าสะพายหลังจากหลังเฉียวชิงชิงไป แบกตามเฉียวอีหมินกับพวกเขาไปก่อน
เฉินลี่ผิงยังวิ่งไปที่จุดพักปัญญาชนโดยเฉพาะเพื่อเรียกฟางฟางมาด้วย
มีแต่เฉียวชิงชิงที่รู้สึกว่าเซี่ยอี้แปลก ๆ จึงยืนอยู่ที่เดิม รอจนคนอื่นไปกันหมดแล้วจึงถาม “ไม่ไปจริง ๆ เหรอ? งั้นฉันก็ไปนะ?”
พูดแล้วก็แสร้งทำเป็นอ้อมเขาเดินไปข้างหน้า
เซี่ยอี้กัดฟัน พูดเบา ๆ “ใจร้าย”
เฉียวชิงชิงถูกท่าทางของเขาทำให้ขำ หัวเราะจนตาหยีแล้วหันกลับมา “คุณบอกเองว่าไม่ไป ฉันยังต้องรีบกลับบ้านไปทำกับข้าวนะ”