เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลังจากเซี่ยอี้จากไป เจียงเหม่ยเยวี่ยที่คอยมองอยู่ไม่ไกลตลอดเวลาก็รวบรวมความกล้าเดินเข้ามา
อู๋เสียเห็นเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เรื่องที่่น้องสาวเสี่ยวเฉียวมีปากเสียงกับปัญญาชนหญิงคนนี้เมื่อหลายวันก่อนยังเห็นได้ชัดอยู่ตรงหน้า ทำให้เธอค่อนข้างเกร็ง จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน
เจียงเหม่ยเยวี่ยกุมท้อง พูดตะกุกตะกัก “ฉันปวดท้อง สถานีอนามัยต้องดูแลใช่ไหมคะ”
เฉียวชิงชิงเหลือบไปเห็นหวังฮุ่ยที่อีกฟากของลานราบกำลังแอบมองมาทางนี้ ก็รู้สึกขำอยู่บ้าง
ไม่แปลกใจเลยที่สองคนนี้จะเข้ากันได้
เธอยิ้มแย้มดึงเจียงเหม่ยเยวี่ยไปที่ข้างเต็นท์ แถมหมุนตัวเปลี่ยนมุมหลายครั้ง จงใจให้หวังฮุ่ยเห็นชัด ๆ
“แน่นอนว่าต้องดูแล คุณเป็นคนของหมู่บ้านเฮยสุ่ยของเรา สถานีอนามัยก็ควรดูแลค่ะ”
อู๋เสียก็เข้าใจความหมาย รีบพูดว่า “ถูกต้องแล้วค่ะ”
ในใจเจียงเหม่ยเยวี่ยโล่งใจขึ้น แต่สีหน้ากลับดูไม่เป็นธรรมชาติ เธอนั่งลงบนม้านั่งไม้ไผ่ข้าง ๆ เฉียวชิงชิง พยายามหาคำพูดคุย