กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หวังฮุ่ยกลับมาที่จุดพักปัญญาชน เจียงเหม่ยเยวี่ยอยู่เป็นเพื่อนเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า
มองดูรอยฉีกขาดบนเสื้อกล้าม หวังฮุ่ยโกรธจนอยากร้องไห้อีกครั้ง
เจียงเหม่ยเยวี่ยพูดว่า “เธอถอดเสื้อกล้ามออกสิ ตอนนี้พักผ่อนอยู่ ฉันจะช่วยเย็บให้”
หวังฮุ่ยเช็ดน้ำตา แล้วถอดเสื้อกล้ามออกอย่างขุ่นเคือง
“ยัยแพศยานั่น เธอกล้าทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง พวกเธอเห็นแล้วใช่ไหม ทุกคนเห็นว่าฉันถูกเธอฉีกเสื้อ เธอทำเรื่องหน้าด้านขนาดนี้ได้ยังไง ชั่วร้ายขนาดนี้!”
เจียงเหม่ยเยวี่ยถอนหายใจ “เธอก็เสียเปรียบอยู่แล้ว เธอกล้าเปิดเสื้อโชว์เอวให้ผู้ชายตั้งมากมายดู แต่เธอกลับไม่กล้าเปิดเสื้อเชิ้ตให้ใครเห็นหน้าอก เลยดูเหมือนมีแต่เธอที่เสียเปรียบ ผู้หญิงคนนี้ ฉันประเมินเธอต่ำไปจริง ๆ”