กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
คืนนั้นเฉียวชิงชิงได้สัมผัสความสุขสมที่ไม่สิ้นสุดจริง ๆ
แต่พอเธอรู้สติกลับมา แน่นอนว่าก็ต้องเสียใจโดยไม่น่าแปลกใจ
เจ็บ ทั้งตัวเจ็บไปหมด บางจุดเจ็บเป็นพิเศษ
ไม่ใช่แค่เจ็บ ยังเหนื่อยมากเป็นพิเศษ
เหนื่อยจนเธอสงสัยว่าตัวเองวิญญาณออกจากร่างไปทั้งดวงหรือเปล่า นอนอยู่ตรงนั้นแม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่อยากยกขึ้น
ถ้าไม่ใช่เพราะตำราประวัติศาสตร์บันทึกไว้ เธอคงสงสัยว่ากำแพงเมืองจีนจริง ๆ แล้วเป็นผลงานที่เธอสร้างคนเดียวเมื่อคืนนี้
เหนื่อยขนาดนั้นเลย!
ทั้งตัวราวกับถูกควักจนหมดเกลี้ยง
พอนึกย้อนก็หวาดจริง ๆ ความรู้สึกที่สูญเสียการควบคุมแบบคนปกติ สมองว่างเปล่าไปหมด เหมือนเครื่องจักรที่เอาแต่เรียกร้องความสุข
แค่นึกก็ขนหลังลุกซู่