ตอนที่ 23 ไม่ควรเป็นแบบนี้

รถไฟจากเมืองหนิงเฉิงไปยังมณฑลเฮย์หลงเจียง เฉียวชิงชิงจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองนั่งไปกี่รอบ

ฤดูร้อนที่ร้อนจัด ฤดูหนาวที่หนาวยะเยือก

จากรถไฟตู้เขียวถึงรถไฟความเร็วสูง จากลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างรถถึงอากาศเย็นในระบบปรับอากาศที่ปิดสนิท โลกเปลี่ยนไปทุกวัน มีเพียงเธอที่ยังหยุดอยู่กับที่ตลอดไป

แต่รถไฟเที่ยวนี้เป็นเที่ยวที่พิเศษและเงียบที่สุดในทุกการเดินทางของเฉียวชิงชิง

ทำอะไรไม่ได้ เจ้าหน้าที่คุ้มกันติดอาวุธจะเดินตรวจทุกชั่วโมง ต่อให้เป็นคนไม่ยอมเชื่อฟังแค่ไหนก็ต้องสงบลง คนโง่ก็ไม่กล้าเอาหัวไปชนปากกระบอกปืนในเวลานี้

ทุกคนต่างพูดกันเสียงเบา บ้านเฉียวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ออกเดินทางมาแล้วกว่า 2 ชั่วโมง หลายคนหิว จึงค่อย ๆ เอาอาหารจากเป้ในกระเป๋าออกมา