กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 301 ช่วยหรือไม่ช่วย?
หลายคนย่อตัวลง ลดฝีเท้าให้แผ่วเบา แล้วค่อย ๆ เข้าใกล้ปากรอยแยกหิน
หยวนเป่าวิ่งนำอยู่หน้าสุด ทว่าพอมาถึงปากรอยแยกหินกลับไม่ยอมเดินต่อเด็ดขาด มันโก่งตัว แยกเขี้ยวคำรามต่ำ ๆ ไปทางด้านนอกไม่หยุด น้ำลายไหลตามเขี้ยวสุนัขหยดลงบนผนังหิน ร่างทั้งร่างสั่นเทาราวกับกระด้งร่อนแกลบ
ทุกคนกลั้นลมหายใจ
ด้านนอกรอยแยกหิน ท่ามกลางเสียงลมมีเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่งดังมา
“อือ... โฮก...” เสียงขาด ๆ หาย ๆ คล้ายลูกสัตว์ตัวน้อยกำลังร่ำไห้อย่างสิ้นหวัง
เฉินจี้หยุดอยู่ที่ปากรอยแยกหิน เขาเอียงศีรษะแล้วทำมือส่งสัญญาณให้หลินเซี่ยวเอ๋อร์ ห้ามนางออกไปเด็ดขาด ให้อยู่ที่นี่