กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 291 สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือความเงียบที่มาเยือนกลางอากาศ…
จนกระทั่งคืนหนึ่งในราตรีสงัด เฉินจี้ออกจากหุบเขาตามลำพังเป็นครั้งสุดท้าย และมุ่งหน้าไปยังทิศทางของถ้ำหิน
เขายืนอยู่บนเนินสูงห่างไกล อาศัยแสงจันทราอันเย็นเยียบ จ้องมองปากถ้ำที่ถูกหินยักษ์ผนึกไว้ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยก้าวอย่างเงียบงัน
บนหินยักษ์มีหิมะหนาทับถมอยู่ชั้นหนึ่งแล้ว
ที่นี่ไม่มีเสียงใด ๆ เหลืออยู่อีกแล้ว เขายืนนิ่งอยู่นาน จากนั้นจึงหันกายจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว และไม่หันกลับมาอีก
เมื่อกลับถึงหุบเขา เขาก็พบหลินเซี่ยวเอ๋อร์ที่สวมเสื้อบุฝ้ายหนายืนกระทืบเท้ารอเขาอยู่ใต้ชายคาระเบียงพอดี
ในมือของนางถือชามกระเบื้องสีขาว ภายในบรรจุน้ำงาดำข้น กลุ่มไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา บดบังดวงหน้าและคิ้วตาอันงดงามของนางจนพร่าเลือน