กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 290 หุบเขาอันงดงาม
เฉินจี้จดจำได้เสมอว่า เมื่อหลายปีก่อนในช่วงเวลาเช่นนี้ ท่านแม่เอาแต่ขดตัวอยู่ในบ้านไม้เก่า ไอจนแทบขาดใจตลอดทั้งวัน
ยามค่ำคืน เขาเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องของท่านแม่ ฟังเสียงไอที่ดังติด ๆ กันราวกับจะกระอักปอดออกมา หัวใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ทว่าบัดนี้ นางยืนอยู่ท่ามกลางสายลมหนาวแห่งเหมันต์ พูดคุยพร้อมรอยยิ้ม นางไม่ไอแล้ว ฤดูเหมันต์แรกในรอบสามปี ในที่สุดนางก็ไม่ไอแล้ว
เขาหลุบตาลง ก้าวยาว ๆ ไปยังข้างกองฟืน แล้วเหวี่ยงขวานผ่าฟืน คมขวานอันแหลมคมฟาดลงมา เสียงกร๊อบดังชัดเจนกังวาน ราวกับผ่าฟันความทุกข์ยากทั้งมวลให้ขาดสะบั้น
ยามอรุณแปดวันต่อมา เตาเผาแห่งแรกก็เปิดเตา