กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 279 คิดหาทางรับมือ
หยวนเป่าไม่ได้เห่าเสียงดัง เพียงส่งเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอ ที่มาคือคนคุ้นเคย
หัวใจของหลินเซี่ยวเอ๋อร์พลันถูกยกขึ้นสูง นางจ้องมองรอยแยกหินสีดำสนิทนั้นอย่างใจจดใจจ่อ
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น เฉินจี้แหวกเถาวัลย์แห้งออก ก่อนก้าวออกมาจากความมืด
ทันทีที่เขาออกจากรอยแยกหิน เงยหน้าขึ้นก็พบหลินเซี่ยวเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงด้านเหนือลม
ปลายจมูกและแก้มทั้งสองข้างของนางถูกลมหนาวพัดจนแดงระเรื่อ ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาคู่นั้นที่ปกติเต็มไปด้วยรอยยิ้มกำลังจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย
ฝีเท้าของเฉินจี้ชะงัก หัวใจพลันปวดหน่วงและอ่อนยวบ
จากนั้นเขาเร่งฝีเท้าเดินไปหยุดตรงหน้านาง “ข้ากลับมาแล้ว”
หลินเซี่ยวเอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก