ตอนที่ 233 มาถึงหุบเขา

ตอนที่ 233 มาถึงหุบเขา

หวงกุ้ยจือก้าวขึ้นหน้าอีกหนึ่งก้าว กุมมือหลินเซี่ยวเอ๋อร์ไว้แน่นจนสะอื้นไห้ไม่หยุด “เซี่ยวเอ๋อร์ ขอบใจเจ้า…ขอบใจพวกเจ้า…ข้ากลัวเหลือเกินว่าบ้านหลังนี้จะผุพังอยู่ในหุบเขา บัดนี้ดีแล้ว บ้านของพวกเรายังอยู่ ยังอยู่…”

ความอาลัยถึงสามีผู้ล่วงลับที่ทิ้งไว้เบื้องหลังได้รับการรักษาไว้อย่างสมบูรณ์ ในที่สุดความเสียดายอันยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของหวงกุ้ยจือก็ได้รับการปลอบประโลม หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจก็ร่วงลงสู่พื้นเสียที

เฉินจี้ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูมารดาร้องไห้ด้วยความยินดีจนดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วย เขามองหลินเซี่ยวเอ๋อร์ด้วยแววตาที่นอกจากความสั่นสะเทือนอย่างล้ำลึกแล้ว ยังเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความอ่อนโยนที่ไม่อาจสลายไปได้