ตอนที่ 35 เก็บแห้วน้ำป่า

ตอนที่ 35 เก็บแห้วน้ำป่า

“พื้นที่น้ำตื้นเช่นนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเหยียบถูกหลุมพรางใต้น้ำที่มองไม่เห็น หรือก้อนหินลื่นที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ หากข้อเท้าแพลงขึ้นมาคงยุ่งยากไม่น้อย” หลินเซี่ยวเอ๋อร์กำชับ

หลินต้ากุ้ยรับไม้มา โบกมืออย่างมั่นใจ “วางใจเถิด เมื่อครั้งก่อนข้าเป็นผู้ชำนาญการจับปลาในหมู่บ้านเชียวนะ”

เขาใช้ไม้จิ้มซ้ายทีขวาทีตรงบริเวณทางลงน้ำเสียก่อน ค่อย ๆ สำรวจสภาพใต้ผืนน้ำเบื้องหน้าระยะสองก้าวอย่างละเอียด

น้ำไม่ลึกจริง ๆ ระดับเพิ่งท่วมพ้นน่องขึ้นมาเล็กน้อย เบื้องล่างเป็นทรายละเอียดผสมกรวดกับโคลนเล็กน้อย สัมผัสใต้ฝ่าเท้ายังมั่นคงอยู่

เขาพับขากางเกงแล้วลุยลงไป น้ำในลำธารเย็นเยียบจนขนขาของเขาลุกชัน