กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 4 ห่านบินผ่านยังถอนขนจนเกลี้ยง
หลินต้ากุ้ยผลักประตูเปิด กลิ่นอับชื้นพลันโชยเข้าจมูก อาศัยแสงจันทราอันริบหรี่ สายตาของเขากวาดค้นหาไปทั่วเพิงเก็บฟืน ในที่สุดจึงเห็นเงาดำเล็ก ๆ ขดตัวอยู่บนกองฟางแห้งตรงมุมหนึ่ง
เงาดำนั้นผอมบางน่าเวทนายิ่งนัก หากไม่เพ่งมองให้ดี คงนึกว่าเป็นเพียงกองเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
ขอบตาของหลินต้ากุ้ยแดงก่ำในทันใด หัวใจราวกับถูกผู้คนบีบขยำอย่างรุนแรง
เจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานไร้คุณธรรมพวกนี้! นี่คือเด็กมีชีวิตอายุสิบสองปีเชียวนะ! พวกมันกลับขังคนไว้ในเพิงเก็บฟืน เลี้ยงดูราวกับสุนัข!
เจ้าของร่างเดิมของร่างนี้ แม้แต่ภรรยาและบุตรยังปกป้องไม่ได้ เหตุใดจึงมีชีวิตอยู่อย่างน่าอดสูถึงเพียงนี้!