ตอนที่ 301 อวด

ตอนที่ 301 อวด

ชั่วขณะที่ซ่งอวี้ก้าวเข้าเรือน ภาพบนเตียงนั้นเห็นแล้วใจอ่อนยวบ

จางหลีนั่งตะแคงตัว ปลายผมข้างขมับหลุดร่วงลงมาขับใบหน้าให้งดงามอ่อนหวานราวภาพวาด ต้าเป่าขดตัวอยู่ข้างเข่าของนาง กลมป้อมเป็นก้อนเดียว เงยหน้าจ้องงานเย็บในมือแม่ ดวงตาเป็นประกายราวองุ่นดำสองลูก

สองแม่ลูกนั่งกันเงียบ ๆ

ซ่งอวี้มองอีกสองสามที รอยยิ้มที่มุมปากก็แข็งค้าง

สีหน้าของจางหลีบอกได้เลยว่าไม่ค่อยดีนัก มือกำถุงเงินไว้ เข็มกับด้ายพลิกขึ้นลงว่องไว ทุกเข็มล้วนเต็มไปด้วยความดุดันจนกัดฟันกรอด ราวกับถุงเงินใบนั้นมีเรื่องอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้กับนาง

ทว่าใบหน้าของนางกลับงดงามอ่อนหวาน แม้ยามเกรี้ยวกราด ก็ยังดูราวกับฝนซัดในวันคิมหันต์ มาฉับพลัน แต่หาได้ดุร้ายไม่