กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 167 พระอาทิตย์ตก อาหารค่ำ
ความเร็วเรือค่อยๆ ลดลง เสียงคำรามของเครื่องยนต์จากที่ดังก้องค่อยๆ แผ่วลง จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงในที่สุด
ตัวเรือโคลงเคลงเบาๆ สองสามครั้ง จากนั้นก็หยุดนิ่งสนิท
กัปตันซุนเดินไปที่หัวเรือ กดปุ่มเครื่องกว้านสมอ โซ่เหล็กตกลงมาเสียงดังโครมคราม สมอเรืออันหนักอึ้งพร้อมด้วยโซ่เหล็กจมลงสู่ท้องทะเล
ทำให้เกิดฟองสีขาวฟุ้งกระจายบนผิวน้ำเป็นวงเล็กๆ
หลังจากแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์หายไป รอบด้านก็เงียบสงบลงในทันที
เสียงเกลียวคลื่นกระทบตัวเรือดังชัดเจนจนได้ยินถนัดหู
บนผิวน้ำทะลที่อยู่ห่างไกล เงาของเรือประมงสองสามลำสุดท้ายค่อยๆ เลือนราง กลายเป็นจุดเล็กๆ สีเทาดำ และจางหายไปในยามพลบค่ำในที่สุด
“เรือหยุดแล้วเหรอ”
หลี่ซิ่วหลานลุกขึ้นจากเก้าอี้ตกปลา เกาะกราบเรือมองออกไปรอบๆ