เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 298 ราตรีเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ เครื่องย้อนเวลา
ไม่นาน ก็มีชาวบ้านเห็นหลัวเว่ยตงและหลี่ซิ่วหลาน
แต่พวกเขาไม่กล้าจำใบหน้านั้น ใบหน้านั้นดูอ่อนเยาว์เกินไป อ่อนเยาว์จนพวกเขาต้องย้อนความทรงจำกลับไปหลายสิบปีกว่าจะหารูปภาพที่ตรงกันได้
ป้าหวังเป็นคนแรกที่เอ่ยปากถาม
เธอยืนเบิกตากว้าง มองหลี่ซิ่วหลาน อ้าปากอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ซิ่วหลาน? ทำไม...ทำไมเธอถึงดูเด็กลงขนาดนี้ล่ะ
เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย”
หลี่ซิ่วหลานมองดูใบหน้าที่งุนงงและตกตะลึงของป้าหวัง แล้วยิ้มออกมา
“เสี่ยวเฟยบอกว่าประเทศเพิ่งพัฒนายาชนิดใหม่ที่ทำให้คนดูเด็กลงได้ เขาทำประโยชน์ให้ประเทศชาติ เราถึงได้ใช้ก่อน อีกไม่นาน ทุกคนก็น่าจะได้ใช้เหมือนกัน”
ป้าหวังยืนตะลึงงัน ปากยังคงอ้าค้าง เนื้อที่คางสั่นเทาเล็กน้อย
เธอนึกถึงรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของตัวเอง นึกถึงผมหงอกขาว นึกถึงรอยร่องแก้มที่ลึกขึ้นทุกวันเวลาส่องกระจกในตอนเช้า