กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 237 กล้องวงจรปิดและความจริง
หลัวเฟยและหลัวอวี้เหมยรีบไปที่โรงเรียน ประตูห้องพักฝ่ายปกครองแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง
แค่ยืนอยู่ตรงทางเดินก็ยังได้ยินเสียงผู้หญิงแหลมปรี๊ดดังออกมาจากข้างใน
ทุกถ้อยคำแฝงความแค้นราวกับอยากจะฉีกเนื้อคนให้ขาดกระจุย “พ่อแม่เด็กสารเลวนี่สั่งสอนลูกยังไงฮะ? ตีลูกชายฉันจนแขนหักเลย!”
“เขาเพิ่ง 14 เองนะ! ถ้าอนาคตพิการขึ้นมา ครอบครัวแกจะชดใช้ไหวไหม?!”
หลัวอวี้เหมยเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น หลัวเฟยเดินตามหลังไปติดๆ ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องพักพร้อมกัน
ห้องพักฝ่ายปกครองมีขนาดไม่ใหญ่นัก ประมาณ 30 ตารางเมตร
ภายในมีโต๊ะทำงานสีเข้มและตู้เก็บเอกสารเหล็กตั้งเรียงราย มุมห้องมีต้นพลูด่างวางอยู่ ใบของมันเหี่ยวเฉาและเหลืองไปครึ่งหนึ่งแล้ว ดูท่าทางใกล้จะตายเต็มที
หลังโต๊ะทำงานมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาแสกผมปัดข้างและสวมแว่นตากรอบเงิน
เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน เพียงแต่นั่งประสานมือไว้บนโต๊ะ สีหน้าเคร่งขรึม มุมปากตกลงเล็กน้อย