กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 5 ความชำนาญศิลปะการครัว
ช่วงเย็นของวันถัดมา แสงสีทองของดวงอาทิตย์ตกสาดส่องลงบนเขาผานหลง วาดโครงร่างสีทองให้กับเทือกเขาที่สลับซับซ้อน
บริเวณพื้นที่โล่งในป่าที่หลัวเฟยอยู่ สภาพเงียบสงบก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
โดยมีลำธารสายนั้นเป็นแกนกลาง ในรัศมีเกือบร้อยเมตร เรียกได้ว่าเละเทะไม่มีชิ้นดี
ต้นไม้ใหญ่หลายต้นที่ต้องใช้คนสองคนโอบเอียงกระเท่เร่ด้วยท่าทางบิดเบี้ยว บนลำต้นเต็มไปด้วยรอยหมัด รอยนิ้วลึก หรือถูกชนจนหักครึ่งท่อน
เผยให้เห็นรอยไม้สดในอากาศ
พื้นดินดูเหมือนเพิ่งถูกฝูงหมูป่าขนาดยักษ์ไถจนพรุน เต็มไปด้วยหลุมบ่อขนาดใหญ่และรอยแยกยาวเหยียด
ส่วนหินก้อนยักษ์นั้น พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวเหมือนใยแมงมุม ตรงกลางมีรอยยุบตื้น ๆ เป็นรูปแผ่นหลังชัดเจน—นั่นคือผลลัพธ์จากการที่หลัวเฟยลองใช้หลัง
“พิงเบา ๆ”
ลำธารช่วงท้ายน้ำถูกเศษดินและหินที่ร่วงลงมาอุดตัน จนกลายเป็นแอ่งน้ำขุ่น ๆ