กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 732 อดีตแห่งโลกหยุดนิ่ง (2) ผลไม้ต้องห้ามที่ยังไม่สุกงอม
“เคร้ง...”
กาน้ำร่วงหล่นลงพื้น หยดน้ำที่กระเซ็นออกมาบางส่วนเปรอะเปื้อนชายกระโปรงของหลินเสวี่ย ส่วนที่เหลือลอยค้างอยู่กลางอากาศ ถูกโลกหยุดนิ่งตรึงเอาไว้
หลินเสวี่ยที่เดิมทีนิ่งสนิทราวกับรูปวาด ค่อยๆ ก้าวออกมาจากภาพนั้น ขนตาของเธอขยับไหวและลืมตาตื่นขึ้น
สายตาของหลินเสวี่ยเปลี่ยนจากความว่างเปล่าเป็นความมีชีวิตชีวา เธอหันไปมองมู่โหยวที่ยืนอยู่ตรงหน้า มองดูชุดที่ตัวเองสวมใส่ แล้วจึงมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกตา
หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที
“จริงสิ เราเดินเข้ามาในกรงขังแห่งกาลเวลาด้วยกัน...”
“งั้นที่นี่ก็คือ...”
หลินเสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ เธอจำได้แล้วว่านี่คือสวนหลังบ้านของคุณย่าของเธอ และดูจากสภาพแล้ว น่าจะเป็นช่วงเวลาเมื่อหลายปีก่อน
หลินเสวี่ยรู้สึกดีใจเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองมู่โหยวอีกครั้ง แต่กลับสังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าจากโลกภายนอกที่ยังจางหายไปไม่หมดจากดวงตาของเขา เธอจึงชะงักไป “คุณอยู่ที่นี่คนเดียวมานานแค่ไหนแล้ว?”