บทที่ 732 ยุคสมัยของเรา (บทส่งท้าย)

**บทที่ 730 ยุคสมัยของเรา (บทส่งท้าย)**

หลังจากมู่โหยวออกจากมิติพิเศษและกลับมายังเมืองดิน เขาก็พบว่าหลินเสวี่ยและร่างแยกทั้งสองกำลังรออยู่ที่หน้าทางเข้าหอคอยมานานแล้ว

ทว่าเมื่อมู่โหยวพยายามจะเข้าไปใกล้ ร่างแยกทั้งสองกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกัน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

เงาร่างของอสรพิษจวี้เสอและวัวอัคนีปรากฏขึ้นเหนือร่างของทั้งคู่ ดวงตาของพวกมันจ้องเขม็งราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

“เจ้าหนู อย่าเพิ่งเข้ามา บอกมาให้ชัดเจนว่าเจ้าเป็นใคร?” จวี้เสอแลบลิ้นสองแฉก จ้องมู่โหยวไม่วางตา

มู่โหยวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแบมือ “ข้าจะเป็นใครได้อีกล่ะ?”

“เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเจ้ายังเป็นตัวของตัวเองอยู่?” จวี้เสอถามไล่จี้

ก่อนหน้านี้เทพแห่งความโกลาหลจู่ๆ ก็ตายกะทันหัน พวกเขาคาดเดาได้ว่ามู่โหยวน่าจะถูกความโกลาหลเข้าสิง ดังนั้นในตอนนี้ แม้คนที่เดินออกมาจะเป็นมู่โหยว แต่ภายในจะเป็นเขาจริงๆ หรือไม่ แม้แต่ร่างแยกทั้งสองก็ไม่อาจยืนยันได้ เพราะหลังจากทำพันธสัญญากับสัตว์ภัยพิบัติแล้ว พวกเขาก็ไม่สามารถซิงค์ความทรงจำกับร่างต้นได้อีกต่อไป จึงไม่มีทางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างต้นบ้าง

มู่โหยวถึงกับไปไม่เป็น เมื่อลองคิดดูดีๆ เขาก็พบว่าตนเองไม่มีทางพิสูจน์ได้จริงๆ ว่า ‘ข้าคือข้า’

“เป็นเขาเอง” จู่ๆ หลินเสวี่ยก็เอ่ยขึ้น ความกังวลบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่วางใจ