กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 715 เครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง
“มอออ!”
เสียงคำรามสนั่นหวั่นไหวแผ่ซ่านไปทั่วเมืองดินเผา
วัวเพลิงสะบัดหัวที่ยังคงมึนงงก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากพื้น มันจ้องมองไปยัง ‘สม็อก’ (蜃貘) ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะที่กีบเท้าทั้งสี่กระทืบลงบนพื้น กลุ่มก้อนเปลวเพลิงที่ร้อนระอุพุ่งกระจายออกจากใต้ฝ่าเท้าของมันไปทั่วทุกทิศทาง
เพียงชั่วพริบตา ทั้งสนามประลองก็กลายเป็นทะเลเพลิง
เหล่าคนยักษ์ภายในสนามต่างรีบหนีตายกันจ้าละหวั่น ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถรอดพ้นจากอุณหภูมิที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ไปได้
ส่วนภายนอกกำแพงสนามประลอง ‘คนตีเกราะเคาะไม้’ ที่เดิมทีถูกเทพแห่งความโกลาหลขวางทางไว้ ก็อาศัยจังหวะที่เปลวเพลิงปะทุขึ้นเป็นเกราะกำบัง รีบเร่งฝีเท้าหนีออกจากจุดนั้นมุ่งหน้าไปยังนอกเมือง
ทว่ายังไม่ทันได้ไปไกล ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้นขวางหน้าเขาไว้อีกครั้ง
คนตีเกราะเคาะไม้รู้สึกขมขื่นในใจ เขาคิดว่าในเมื่อวัวเพลิงอาละวาดอยู่ในถิ่นของอีกฝ่าย อย่างน้อยเทพแห่งความโกลาหลก็น่าจะไปจัดการวัวเพลิงก่อน แต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย กลับไล่ล่าเขาอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าตัวเขาดึงดูดใจมากกว่าวัวเพลิงเสียอีก...
เหนือศีรษะของคนตีเกราะเคาะไม้ ร่างจำลองของ ‘จิ่วยู’ (具蛇) ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หัวงูอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม มันคำรามลั่นก่อนจะพุ่งเข้าใส่เทพแห่งความโกลาหลที่อยู่ไกลออกไป